โซลเฟจโจ
963Hz
เรื่องเล่าโซลเฟจโจ: ความเป็นหนึ่งเดียว
ตัวเลขสูงที่สุดในชุด มากกว่าหนึ่งอ็อกเทฟเหนือมาตรฐาน — จุดสิ้นสุดของสเกล
รูปแบบคลื่นเสียง · n 7.47 · m 11.94
สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสลับความถี่
นี่ไม่ใช่การปรับแต่งเสียงอีกต่อไปแล้ว
มากกว่า 1350 เซ็นต์ นั่นคือมากกว่าหนึ่งอ็อกเทฟเต็ม ทุกอย่างฟังดูสว่าง บาง และอัดแน่น เบสสูญเสียฐานเสียง นี่ไม่ใช่คำวิจารณ์ตัวเลขนี้ แต่เป็นผลจากระยะห่าง: ผู้ที่เลือกใช้ควรรู้ว่ากำลังพาเพลงออกไปไกลจากจุดที่บันทึกไว้แต่แรก
ที่มา
ที่มาของชื่อ
พยางค์ Ut, Re, Mi, Fa, Sol, La มาจากกุยโด ดาเรซโซในศตวรรษที่ 11 เขานำพยางค์แรกของแต่ละบรรทัดในบทสวดภาษาละตินมาสร้างเป็นวิธีตั้งชื่อทำนองเพลงที่ใช้งานได้จริงเป็นครั้งแรก แทนที่จะร้องตามอย่างเดียว จาก "Ut–Re–Mi" นี้เองที่กลายมาเป็น "Do–Re–Mi" ในปัจจุบัน
สิ่งที่กุยโดไม่ได้ทำคือการกำหนดค่าเฮิรตซ์ให้กับพยางค์เหล่านี้ สมัยนั้นยังไม่มีคำว่าเฮิรตซ์ และก็ยังไม่มีโน้ตอ้างอิงที่เป็นมาตรฐาน การกำหนดความถี่ที่แน่นอนให้กับพยางค์เหล่านี้เป็นเรื่องของยุคหลังมาก ไม่ได้มาจากยุคกลาง — มักถูกเล่าขานเช่นนั้น แต่แหล่งที่มาเป็นของยุคปัจจุบัน