ความรู้เบื้องหลังเสียง

ทำไมต้อง 440? แล้วทำไมจะไม่ใช่?

เพื่อให้วงออร์เคสตราบรรเลงเข้ากัน ทุกคนต้องตกลงใช้โน้ตอ้างอิงร่วมกัน — เรียกว่าโน้ตอ้างอิง (Kammerton) ปัจจุบันอยู่ที่ 440 เฮิรตซ์ นี่ไม่ใช่ค่าคงที่ทางธรรมชาติ แต่เป็นข้อตกลง: กำหนดขึ้นในการประชุมนานาชาติที่ลอนดอนเมื่อปี 1939 องค์กรมาตรฐานสากล ISO รับรองเป็นข้อแนะนำในปี 1955 และบัญญัติเป็นมาตรฐาน ISO 16 ในปี 1975

432 เฮิรตซ์คือโน้ตอ้างอิงที่ Radio 432 ตั้งค่าไว้เป็นค่าเริ่มต้น ต่ำกว่าโน้ตอ้างอิง 440 เฮิรตซ์ประมาณ 32 เซ็นต์ — เกือบหนึ่งในสามของครึ่งเสียง เสียงทุกตัวลดลงอย่างสม่ำเสมอ เพลงยังคงเดิม เพียงต่ำลงเล็กน้อยเท่านั้น

สิ่งที่วัดได้คือสิ่งนี้เท่านั้น: ระดับเสียง ระยะห่างเป็นเซ็นต์ อัตราส่วน 54/55 สิ่งอื่นใดนอกเหนือจากนี้ — อุ่นกว่า กลมกล่อมกว่า ฟังสบายกว่า — เป็นเพียงการตีความและความรู้สึกในการฟัง Radio 432 ไม่กล่าวอ้างสิ่งใดในเรื่องนี้ แต่ปล่อยให้คุณเปรียบเทียบด้วยตัวเอง: สลับฟัง ตั้งใจฟัง แล้วตัดสินใจ

ขีดจำกัดของการวัด

ไม่ใช่เพลงทุกแนวที่วัดได้ง่ายเท่ากัน

สิ่งที่วัดคือเสียงที่มาถึงคุณ — เป็นการวัด ไม่ใช่สิ่งที่ผิดพลาดไม่ได้

เพลงคลาสสิกมักมีเครื่องดนตรีหลายชิ้นซ้อนทับกัน บวกกับเสียงก้องของห้องแสดงคอนเสิร์ต — ระดับเสียงแต่ละตัวจึงเบลอเข้าด้วยกันมากกว่าเมื่อมีเพียงเสียงร้องหรือเครื่องดนตรีชิ้นเดียวบรรเลง ส่วนเทคโนและเพลงอิเล็กทรอนิกส์แนวใกล้เคียงมักมีเสียงที่ตั้งใจให้ต่ำมาก (เบส) หรือสูงมาก (ไฮแฮต เสียงรบกวน) ซึ่งอยู่นอกช่วงที่สามารถระบุระดับเสียงได้ชัดเจน

การบันทึกเสียงบางชิ้นในอดีตก็ไม่ได้บันทึกที่ 440 เฮิรตซ์อย่างเป๊ะ ๆ หรือระดับเสียงเปลี่ยนไปเล็กน้อยจากความเร็วเทปและการแปลงเป็นดิจิทัลในภายหลัง — กรณีของวง The Beatles เป็นที่รู้กันดี Radio 432 จึงวัดตามความเป็นจริงในบันทึกเสียงนั้น แม้จะไม่ใช่ค่าที่คาดไว้ก็ตาม

เสียงเดี่ยวหรือเครื่องดนตรีชิ้นเดียว: เข็มนิ่ง — กำหนดระดับเสียงได้ดี

เครื่องดนตรีหลายชิ้นซ้อนกัน หรือเสียงต่ำ/สูงมาก: เข็มแกว่ง — กำหนดระดับเสียงได้อย่างไม่แน่นอนเท่านั้น

เจาะลึก