โซลเฟจโจ · UT
396Hz
เรื่องเล่าโซลเฟจโจ: การปล่อยวาง
ตัวเลขต่ำที่สุดในชุด เมื่อเลือกใช้เป็นโน้ตอ้างอิงหมายถึงการขยับลงอย่างชัดเจน — ไม่ใช่แค่การปรับแต่งเสียง แต่คือการเปลี่ยนคีย์
รูปแบบคลื่นเสียง · n 4.79 · m 7.66
สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสลับความถี่
นี่ไม่ใช่การปรับแต่งเสียงอีกต่อไปแล้ว
ต่ำกว่ามาตรฐานเกือบสองครึ่งเสียง ทุกคนได้ยินความแตกต่างนี้ แม้ไม่มีการเปรียบเทียบ: เสียงร้องจะมืดขึ้น เบสหนักขึ้น ทั้งเพลงอยู่ต่ำลงในพื้นที่เสียง ผู้ที่เลือกแบบนี้เลือกพื้นที่เสียงที่ต่างออกไปอย่างตั้งใจ — ไม่ใช่การปรับแต่งอย่างละเอียดอีกต่อไป
ที่มา
ที่มาของชื่อ
พยางค์ Ut, Re, Mi, Fa, Sol, La มาจากกุยโด ดาเรซโซในศตวรรษที่ 11 เขานำพยางค์แรกของแต่ละบรรทัดในบทสวดภาษาละตินมาสร้างเป็นวิธีตั้งชื่อทำนองเพลงที่ใช้งานได้จริงเป็นครั้งแรก แทนที่จะร้องตามอย่างเดียว จาก "Ut–Re–Mi" นี้เองที่กลายมาเป็น "Do–Re–Mi" ในปัจจุบัน
สิ่งที่กุยโดไม่ได้ทำคือการกำหนดค่าเฮิรตซ์ให้กับพยางค์เหล่านี้ สมัยนั้นยังไม่มีคำว่าเฮิรตซ์ และก็ยังไม่มีโน้ตอ้างอิงที่เป็นมาตรฐาน การกำหนดความถี่ที่แน่นอนให้กับพยางค์เหล่านี้เป็นเรื่องของยุคหลังมาก ไม่ได้มาจากยุคกลาง — มักถูกเล่าขานเช่นนั้น แต่แหล่งที่มาเป็นของยุคปัจจุบัน