Sesin ardındaki bilgi

Neden 440? Ve neden olmasın?

Bir orkestranın birlikte tınlaması için herkes tek bir referans sese uyar: diyapazon. Bugün 440 hertzte duruyor. Bu bir doğa sabiti değil, bir anlaşma: 1939'da Londra'daki uluslararası bir konferansta kararlaştırıldı, 1955'te ISO tarafından tavsiye olarak benimsendi ve 1975'te ISO 16 standardı olarak yazıya geçirildi.

432 Hz, Radio 432'nin önceden ayarlı olduğu diyapazondur. 440 Hz diyapazonun yaklaşık 32 sent altındadır — yarım tonun üçte birini ancak bulur. Bütün sesler bu sırada eşit ölçüde iner; müzik aynı kalır, yalnızca bir tık daha pes olur.

Ölçülebilen tam olarak şu: sesin perdesi, sent cinsinden uzaklık, 54/55 oranı. Bunun ötesindeki her şey — daha sıcak, daha yuvarlak, daha hoş — yakıştırmadır ve duyma izlenimidir. Radio 432 bunların hiçbirini iddia etmez, karşılaştırmayı sana bırakır: geçiş yap, dinle, karar ver.

Ölçümün sınırları

Her müzik aynı ölçüde iyi ölçülemiyor

Ölçülen, sana ulaşan sestir — bu bir ölçüm, hatasız bir gerçek değil.

Klasik müzikte sık sık birçok çalgı üst üste biner, buna bir de konser salonunun yankısı eklenir — tek tek perdeler böylece tek bir sesin ya da tek bir çalgının çaldığı duruma göre daha çok bulanıklaşır. Tekno ve benzeri elektronik müzikte pek çok şey bilerek çok pes (baslar) ya da çok tiz (hi-hat, gürültü) yerleştirilir ve böylece perdenin açıkça belirlenebildiği aralığın dışına çıkar.

Bazı kayıtlar tarihsel olarak da tam 440 Hz'te yapılmamıştır ya da bandın hızı ve sonraki sayısallaştırma yüzünden perdeleri hafifçe kaymıştır — Beatles'ta bu bilinen bir durumdur. Radio 432 o zaman, beklenen değer olmasa bile, kayıtta gerçekten ne varsa onu dürüstçe ölçer.

Tek bir ses ya da tek bir çalgı: ibre sakin durur — perde iyi belirlenebilir.

Üst üste binen birçok çalgı ya da çok pes/tiz sesler: ibre sallanır — perde ancak belirsiz biçimde belirlenebilir.

Derinleşmek